Υπάρχει κράτος;

…Ο κάθε Λαός, όταν δεν εκφράζεται, επί της ουσίας, στο πολιτικό του σύστημα, το οποίο μάλιστα ρέπει στη διαφθορά, απογοητεύεται, αποστασιοποιείται και αδρανοποιείται.
Η κατάσταση αυτή, όμως, δεν προκύπτει από αδιαφορία των πολιτών για την πολιτική, αλλά ως αποτέλεσμα απόρριψης τού πολιτικού τους συστήματος. Οι πολίτες, κάτω από το βάρος των ευθυνών που τούς καταλογίζονται, άδικα και το ξέρουν, μετατρέπονται σε ιδιώτες και ασχολούνται με τα προσωπικά τους, και μόνον, συμφέροντα.
Οι πολιτικοί έχουν όλη την ευθύνη για την ποιότητα της πολιτική μας ζωής και πρέπει να πάψουν να ενοχοποιούν την κοινωνία για να αποενοχοποιούνται οι ίδιοι.
Να πάψουν να ταυτίζονται με το Κράτος, υπερβαίνοντας κάθε πολιτειακό όριο. Το ρόλο τους δεν πρόκειται αφ εαυτών να τον περιορίσουν. Μια τάξη που της επετράπη να εξουσιάζει επί δεκαετίες μέσα στη σύγχυση του ανιδιοτελούς με το ιδιοτελές και του γνήσιου με το κίβδηλο, δεν αλλάζει καταστάσεις που την ευνοούν….
www.politizo.gr


Αγανάκτηση

Είναι φορές που τα πράγματα δεν έχουν λογική, είναι παρατραβηγμένα και τόσο εξόφθαλμα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν τελικά έχεις δίκιο και εσύ και οι υπόλοιποι, που σκέφτονται σαν και σένα.
Είναι φορές που αγανακτείς τόσο σαν άνθρωπος, που αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο να προσπαθείς και να παλεύεις για το κοινό καλό.
Είναι φορές που οι άνθρωποι που διοικούν αυτό τον τόπο, με την όποια μορφής εξουσία έχουν, φέρονται τόσο αδικαιολόγητα που, ακόμη και αν δεν το θέλεις, σε αναγκάζουν να κάνεις σκέψεις πονηρές…
Σε τούτο το νησί, για να μιλήσω μόνο για τα «του οίκου μας», κάποια πράγματα λειτουργούν αναλόγως με τις διαθέσεις των εκάστοτε κυβερνώντων. Έχουν στα χέρια τους «το μαχαίρι και το πεπόνι» και μοιράζουν φέτες, αναλόγως με το ποιος είναι ποιος, τι λεφτά έχει, τι μέσον διαθέτει και πόσους ψηφοφόρους μπορεί να επηρεάσει.
Η ισονομία και η ισοπολιτεία είναι κενό γράμμα, αν διαθέτεις χρήμα κυρίως. Σε φοβούνται όλοι, σε προσκυνούν όλοι, σου κάνουν τεμενάδες, σαν άλλες Εφεντίνες Καβαλίνες μπροστά σε έναν Καπετάν Μιχάλη….
Τα όργανα του κράτους, όποια μορφή και αν έχουν, λειτουργούν, σε πολλές περιπτώσεις, αν όχι τις περισσότερες φορές, όχι με γνώμονα το κοινό συμφέρον μα για το συμφέρον των λίγων. Ανακαλύπτουν παρανομίες που βλέπουν «από την κλειδαρότρυπα», βάζουν πρόστιμα και χαρατσώνουν τον κόσμο «για ψύλλου πήδημα» και κλείνουν τα μάτια σε τρανταχτές παρανομίες, γιατί δεν τολμούν, δεν θέλω να πιστέψω κάτι άλλο, να τα βάλουν με τους κατέχοντες…
Αν παρκάρεις για λίγο το αυτοκίνητό σου π.χ. στο δρόμο παρανόμως, θα εμφανιστεί από το πουθενά η Δημοτική Αστυνομία να σου κόψει κλήση. Αν καταλάβεις ένα πεζοδρόμιο, αν κλείσεις αυθαιρέτως ένα ολάκερο δρόμο για ένα μήνα, αν καταπατάς δημοτική ή δημόσια περιουσία κ.λ.π, δεν υπάρχει Δημοτική Αστυνομία!
Αν είσαι φουκαράς και φράξεις το οικόπεδο ή το χωράφι σου, χρησιμοποιώντας τσιμέντο, θα έρθει η πολεοδομία να σου γκρεμίσει το φράχτη και να σε χαρατσώσει. Αν βάλεις ένα παραπάνω τούβλο σπίτι σου χωρίς άδεια, την έβαψες!
Αν στήσεις όμως ένα εργοτάξιο καταμεσής του δρόμου, αν επεκτείνεις την οικοδομή σου όσο σου αρέσει, αν στήνεις μόνιμες κατασκευές εκεί που δεν επιτρέπεται, κανείς δεν σε ενοχλεί…Γιατί άραγε;
Η δικαιοσύνη, σαν γενικός όρος, υπάρχει και αποτελεί άλλοθι της εξουσίας σε βάρος των κακόμοιρων, και γίνεται ανύπαρκτη, όταν είναι να αντιμετωπίσει το χρήμα και τη δύναμη.
Οι αρμόδιες υπηρεσίες επεμβαίνουν, σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις, κατόπιν εορτής. Δεν σταματούν τα όποια έργα «αυτεπαγγέλτως». Τα αφήνουν να τελειώσουν και μετά εμφανίζονται. Κόβουν τσουχτερά πρόστιμα και… «χέσ...ε η φοράδα στο αλώνι»…, συγχωρήστε μου την έκφραση. Η δουλειά έχει γίνει, το αυθαίρετο δεν γκρεμίζεται, γίνεται καθεστώς, ο ιδιοκτήτης κάνει απόσβεση στα πρόστιμα σε χρόνο dt από τη λειτουργία του αυθαιρέτου, ωραία πού’ ναι η Ζάκυνθος…
Και η εξουσία έχει, νομίζει, άλλοθι…
Κύριε νομάρχα, κύριε δήμαρχε, κύριοι αρμόδιοι για να προασπίζεται το κοινό καλό, ρωτώ και δεν περιμένω απάντηση. ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ:

12/11/09
Υ.Γ. Δεν θέλω να γράψω κάτι άλλο. Πνίγομαι. Αισθάνομαι ότι μου στερούν τον αέρα που αναπνέω.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ

Μια εμβληματική μορφή του αριστερού κινήματος της χώρας και της τραγικής μετεμφυλιακής πορείας του, η Έλλη Παππά, η πιστή σύντροφος και συνοδοιπόρος του Νίκου Μπελογιάννη, «έφυγε» από τη ζωή στις 27 Οκτωβρίου 2009 σε ηλικία 89 ετών.



Αγωνίστρια σε όλα της, αιρετικό μυαλό, τολμηρός άνθρωπος, πεισματάρα και αποφασιστική, μεγάλωσε το παιδί τους και πλούτισε τα ελληνικά Γράμματα, όπως και την ελληνική κοινωνία, με το ήθος και τις αξίες της.
Γεννημένη στη Σμύρνη το 1920, θυγατέρα του Ευάγγελου Παππά και της Μαριάνθης Παπαδοπούλου , ήταν η μικρότερη από τα υπόλοιπα τέσσερα αδέλφια της: την Ηρώ, τη Δέσποινα, τη Διδώ (η γνωστή συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου ) και τον Γιώργο.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στον Πειραιά.
«Γεννήθηκα στην Σμύρνη, παραμονή της καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο». «Η πρώτη μου τροφός ήταν μια αίγα, πράγμα που πολύ το καμάρωσα όταν, μεγαλώνοντας πια, το πληροφορήθηκα» έγραφε η ίδια αυτοβιογραφούμενη, καθώς, όπως εξιστορούσε, «η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει. Δεν ήμουν παιδί, ήμουν άλλο πράμα και με πέταξε». «Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της που προμηθεύτηκε για χάρη μου μια κατσικούλα» έγραφε, ενώ ως δεύτερη τροφό της θεωρούσε «τα κάστανα της προσφυγιάς το χειμώνα και τα σταφύλια το καλοκαίρι» . «Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου την ανέλαβαν τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη»...

Σπουδές και αντίσταση

Μαθήτευσε στο Γυμνάσιο Θηλέων του Πειραιά. Στην τελευταία τάξη, πετάει προκηρύξεις μαζί με τα αγόρια συμμαθητές της στις συνοικίες της Κοκκινιάς και της Δραπετσώνας κατά του φασιστικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, ενώ στην κεντρική εκκλησία της Κοκκινιάς σηκώνουν μια κόκκινη σημαία. Ακολούθως φοίτησε αρχικά στη Φιλοσοφική και μετά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά λόγω της Κατοχής δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τις σπουδές της. Την περίοδο εκείνη συνδέθηκε με το ΕΑΜ και το ΚΚΕ αναπτύσσοντας αντιστασιακή δράση στις εργατικές συνοικίες του Γκύζη και της Νέας Ιωνίας, και συμμετέχοντας στον αντιστασιακό Τύπο. Και μετά... «το μεθύσι της Απελευθέρωσης, τα Δεκεμβριανά, η ήττα, ο Εμφύλιος, οι άγριοι διωγμοί, οι προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα. Η σύλληψή μας, τα Χριστούγεννα του 1950. Οι ατέλειωτοι μήνες στα μπουντρούμια της Ασφάλειας, μας συντροφεύει το αγέννητο παιδί μας. Η γέννα μου στις Φυλακές Αβέρωφ, οι δίκες, οι καταδίκες μας σε θάνατο, ο χωρισμός όταν η κυβέρνηση του Πλαστήρα δεν τόλμησε να εκτελέσει μάνα βρέφους». Έτσι έχει καταγράψει η ίδια την πορεία της ως τη γνωριμία της με τον Νίκο Μπελογιάννη, ο οποίος είχε φθάσει παράνομα στην Αθήνα από το εξωτερικό κατ΄ εντολήν του ΚΚΕ, τον Ιούνιο του 1950, δέκα περίπου μήνες μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, με αποστολή την ανασυγκρότηση των παράνομων κομματικών οργανώσεων.


Η απολογία

Συνελήφθησαν με διαφορά τεσσάρων ημερών τον Δεκέμβριο του 1950. Επτάμιση μήνες κράτησε το μαρτύριό της στο φρικτό κελί της Ασφάλειας Αθηνών στην Καποδιστρίου. Ενάμιση επί ενάμιση ήταν, δίχως ίχνος φωτός. «Ο Νίκος έμεινε δέκα μήνες κλεισμένος. Το κελί του ήταν πιο μεγάλο- 1,70 επί 1,70 θαρρώ. Και είχε φως. Μια λάμπα που άναβε εκτυφλωτικά μέρα νύχτα» αφηγείτο η ίδια σε συνέντευξή της στο «Βήμα». Παρέμειναν στην απομόνωση ως την πρώτη δίκη τους τον Οκτώβριο του 1951, με συγκατηγορούμενους άλλα 91 άτομα. Στην έδρα του στρατοδικείου και ο μετέπειτα δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους γεννήθηκε στη φυλακή ο γιος τους Νίκος.
«Εγώ και οι σύντροφοι μου δικαζόμαστε όχι για συγκεκριμένες πράξεις αλλά για τις ιδέες μας,» είπε απολογούμενη. «Ρητά και κατηγορηματικά μου εδήλωσαν ότι θα με άφηναν ελεύθερη αν απαρνιόμουν τις ιδέες μου. Τι άλλη απόδειξη ότι η δίωξή μου δεν αφορά πράξεις αλλά ιδέες; Δικαζόμαστε γιατί αγαπάμε την Ελλάδα μας και αγωνιζόμαστε να βγει από την υποδούλωση που έχει περιέλθει από την κατοχή και εδώ. Πρώτα στον αγγλικό και τώρα στον αμερικάνικο ζυγό. Αισθήματα ντροπής με συγκλόνισαν όταν ήρθε ο Τζορτζ Ντρίσκαλ στο κελί της ασφάλειας μα με ανακρίνει. Ντροπή! Για την ταπείνωση στην οποία υποβάλλουν τη χώρα μας η Αμερικάνοι, ποδοπατώντας κάθε έννοια ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Η ζωή μας , εμένα και των συντρόφων μου ήταν ένας διαρκής αγώνας για τη λεφτεριά και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας. Για ένα καλύτερο αύριο του λαού μας…»



«Να ζήσεις για το παιδί και την εκδίκηση»

Ακολούθησε η δεύτερη δίκη τον Φεβρουάριο του 1952 και οι καταδίκες σε θάνατο. Ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελέστηκε, μαζί με τους Δημήτρη Μπάτση, Νίκο Καλούμενο και Ηλία Αργυριάδη. Η Ελλη (Ιωαννίδη, τότε) δεν εκτελέστηκε λόγω του βρέφους. Η εκτέλεση έγινε τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου 1952. Τις Κυριακές ούτε οι Γερμανοί δεν εκτελούσαν ανθρώπους. Το κελί της δεν το άνοιξαν. «Εσένα δεν σε έχουν στον κατάλογο» της είπε ο αρχιφύλακας. Ο Μπελογιάννης πλησίασε στο μικρό παράθυρο. Έγειρε το πρόσωπό του κοντά της. Η έκφρασή του ήταν παγωμένη. «Να ζήσεις» της είπε «για το παιδί και την εκδίκηση» αφηγείτο η ίδια.
Αποφυλακίστηκε την Πρωτοχρονιά του 1964. Δραστηριοποιήθηκε στην ΕΔΑ και εργάστηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή», ενώ στη χούντα συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο, απ΄ όπου αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1968 λόγω σοβαρής ασθένειας. Αρνήθηκε να φιλοξενηθεί στη Σοβιετική Ένωση, όπως της προτάθηκε τότε, λόγω των διαφωνιών της για την εισβολή των σοβιετικών τανκς στην Πράγα, ενώ μεταπολιτευτικώς επανασυνδέθηκε με το ΚΚΕ προσβλέποντας στην επανένωση της Αριστεράς. «Η επανένωση ξεκίνησε με καλούς οιωνούς και είχε οικτρό τέλος. Αποχώρησα από το ΚΚΕ, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε» έγραφε

Σφραγισμένος φάκελος

Έκτοτε εργάστηκε σε εφημερίδες και περιοδικά ενώ συνέγραψε πλήθος μελετών και βιβλίων με έναν και μόνο στόχο: «Τη συμβολή μου σε μια κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις, που την έσυραν σε μια ανανέωση του πλατωνισμού».
Το 2003 η Έλλη Παππά παρέδωσε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ) το σύνολο του αρχείου της που, ταξινομημένο σε 60 και πλέον φακέλους, ανήκει στις διαθέσιμες πηγές για τη μεταπολεμική Ιστορία. Άφησε ωστόσο πίσω της ένα μυστικό: τον σφραγισμένο φάκελο που εμπιστεύθηκε στο Μουσείο Μπενάκη υπό την προϋπόθεση να ανοιχτεί μετά τον θάνατό της. Πρόκειται για την πολιτική παρακαταθήκη της Έλλης Παππά, στην οποία, όπως εικάζεται, αναφέρεται στην υπόθεση Μπελογιάννη- τόσο στις συνθήκες της σύλληψής του (κυρίως το αν προδόθηκε ή όχι και από ποιον) όσο και στις δίκες. Η ίδια δεν έκρυβε στις κατ΄ ιδίαν συζητήσεις της ότι είχε πολλά ερωτήματα γύρω από αυτά τα ζητήματα, για τα οποία όμως δεν ήθελε να μιλήσει όσο βρισκόταν εν ζωή. Έτσι, αναμένεται με ιδιαίτερο ιστορικό (και πολιτικό) ενδιαφέρον η δημοσιοποίηση του περιεχομένου του σφραγισμένου φακέλου.
Πλούσιο λογοτεχνικό έργο
Η Έλλη Παππά έγραψε δεκάδες βιβλία, κυρίως πολιτικού και κοινωνιολογικού περιεχομένου, αλλά και βιβλία για παιδιά. Ξεχωρίζουν: «Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς στο Κεφάλαιο του Μαρξ» (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή), «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας. Η έννοια της ελευθερίας στον πρωτοσωκρατικό υλισμό» (εκδόσεις Άγρα), «Βίος και έργα της Γάτας της Σοφής. Αυθεντική βιογραφία μιας έγκλειστης και μαύρης γάτας» (εκδόσεις Οδυσσέας), «Γράμματα στο γιο μου» (εκδόσεις Άγρα), «Η Κομμούνα του 1871: Επανάσταση του 21ου αιώνα;» (εκδόσεις Άγρα), «Μακιαβέλλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Άγρα), «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος), «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» (εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου), «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση. Οδοιπορικό από το ρωσικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» (εκδόσεις Βιβλιοπωλείου της Εστίας). Έγραψε το μυθιστόρημα “Το ημερολόγιο ενός φυλακισμένου” και τα διηγήματα και ποιήματα “Δουλειά της φυλακής”, καθώς και τα “Σελίδες από τον τύπο της Αντίστασης” και “Νίκος Κιτσίκης - Ο επιστήμονας, ο άνθρωπος, ο πολιτικός”. Το 2006 κυκλοφόρησαν οι “Μικρογραφίες - Βιβλία από τη φυλακή” (εκδόσεις Καλειδοσκόπιο) μικρά χειροποίητα βιβλιαράκια που έγραψε και βιβλιοδέτησε η ίδια, κατά τη διάρκεια της φυλάκισής της, για τον γιο της.

Η κηδεία

Πενήντα επτά χρόνια μετά την εκτέλεση Μπελογιάννη, η Ιστορία επανόρθωσε εν μέρει. Ο συνονόματος του Νίκου Μπελογιάννη γιος τους, φρόντισε για μια κοινή κηδεία. Τα οστά του πατέρα του τοποθετήθηκαν, κατά τη διάρκεια της πολιτικής τελετής, μαζί με το φέρετρο της μητέρας του και στη συνέχεια κλείστηκαν για πάντα στον κοινό τους τάφο.
Η πολιτική τελετή έγινε το πρωινό του Σαββάτου 31/10/2009 στο μνημείο της Εθνικής Αντίστασης, στο Γ' Νεκροταφείο της Αθήνας, με τη συμμετοχή εκατοντάδων συγκλονισμένων ανθρώπων από τις γενιές της Αντίστασης, των Λαμπράκηδων και τις κατοπινές. Παρόντες ο Νίκος Μπελογιάννης, γιος της Έλλης Παππά και του Νίκου Μπελογιάννη, ο Δημήτρης Πλουμπίδης, γιος του επίσης εκτελεσμένου Νίκου Πλουμπίδη και η Ελένη Μπάτση, κόρη του εκτελεσμένου Δημήτρη Μπάτση. Στην κηδεία βρέθηκαν και εκπρόσωποι από όλες τις γενιές και τις τάσεις της Αριστεράς, αλλά και πολύς κόσμος από άλλους πολιτικούς χώρους, που ήρθε στο νεκροταφείο της Κοκκινιάς για να αποδώσει τιμή, όχι μόνο στην Έλλη Παππά, αλλά και στον αξέχαστο Νίκο Μπελογιάννη.
Οι ομιλητές σκιαγράφησαν με αγάπη την προσωπικότητα της Έλλης Παππά, αλλά και του συντρόφου της.
Όταν η πορεία των σιωπηλών και συγκινημένων ανθρώπων έφτασε στο μνήμα, τραγούδησαν αντάρτικα και επαναστατικά τραγούδια, το τραγούδι του Μπελογιάννη και τον Εθνικό Ύμνο.

Υστερόγραφο

Θέλω να τελειώσω τούτο το σημείωμα για την Έλλη Παππά με τα αποχαιρετιστήρια λόγια του Άγγελου Δεληβοριά, διευθυντή του Μουσείου Μπενάκη:

«της χρωστάμε κάτι παραπάνω από την ανάγνωση του Πλάτωνα, του Λένιν, του Χέγκελ και του Μαρξ. Της χρωστάμε το δίδαγμα του πώς κρατιέται κανείς ορθός χωρίς να παραπαίει ή να παραιτείται, πώς περισώζει την αξιοπρέπειά του και πώς λαξεύει την αυτοσυνειδησία του, παρά τα συνεχή κυνηγητά και τις ανηλεείς διώξεις, τα στρατοδικεία, τις φυλακές και τις εξορίες, τις επώδυνες διαψεύσεις των ελπίδων και τις χρεωκοπίες των ιδεολογιών στις οποίες είχε επενδύσει τα ιδανικά του. Πώς προστατεύει την πίστη του στο βαθύτερο νόημα του ανθρωπισμού, προφυλάσσοντας ταυτόχρονα τον ορθολογισμό του από τις μαγγανείες των μεταφυσικών παρεκκλίσεων και τις θεωρητικές προκλήσεις των πραγματιστών του θετικισμού».

2/11/2009

Υ.Γ. Τα στοιχεία είναι παρμένα από το διαδίκτυο και τον τύπο.

ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΩΝ ΣΚΑΡΩΝ

Α Κ Υ Ρ Ο !

Την Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009 συνεδρίασε το Δημοτικό Συμβούλιο Λευκάδας. Προ της ημερησίας διάταξης, ο Κώστας Δρακονταειδής έθεσε μια ερώτηση στο δήμαρχο, η οποία θα μας απασχολήσει σήμερα.

Αντιγράφω από τα site της Δημοτικής Κίνησης «ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ» (www.oloigiatilefkada.gr): (κάποιες υπογραμμίσεις δικές μου)
«Στα χέρια μας έφθασε ένα εξαιρετικά σοβαρό έγγραφο που κοινοποιήθηκε στο Δήμο πριν από περίπου 15 ημέρες και αφορά το θέμα της Προμελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου «Εγκατάσταση Επεξεργασίας – Αξιοποίησης Αστικών Αποβλήτων Δήμου Λευκάδας». Με απλά λόγια το θέμα της κατασκευής της μονάδας των απορριμμάτων.
Υπογράφεται από τον κ. Ιωαν. Παναγιώτου, Δ/ντή της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών, Τμήμα Περιβάλλοντος του Υπουργείου Εσωτερικών.
Το έγγραφο αυτό είναι το παρακάτω:
« ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ,
ΓΕΝ. Δ/ΝΣΗ ΤΟΠ. ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ Αθήνα 30/9/ 2009
Δ/ΝΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ Αρ. Πρωτ.: 51916
ΤΜΗΜΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΠΕΡΙΒ/ΝΤΟΣ
Ταχ. Δ/νση : Ευαγγελιστρίας 2
Ταχ. Κώδικας: 10563 ΑΘΗΝΑ ΠΡΟΣ : ΕΥΠΕ / ΥΠΕ.ΧΩ.ΔΕ.
Πληροφορίες : Μ. Φωτοπούλου Τμήμα Β΄
Μ. Κωστοπούλου Υπόψη κας Ε. Μαντζουράνη
Τηλέφωνο :210-3741025 Αλεξάνδρας 11
2103741245 11473 ΑΘΗΝΑ
FAX :210-3741150
E-mail: perivalon.city@ypes.gr

ΘΕΜΑ: Προμελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΠΠΕ) του έργου «Εγκατάσταση Επεξεργασίας-Αξιοποίησης Αστικών Αποβλήτων Δήμου Λευκάδας».
ΣΧΕΤ: Το με αρ. πρωτ. 143273/7- 8-2009 έγγραφο σας.

Μετά από έλεγχο της παραπάνω Προμελέτης σας διαβιβάζουμε τις παρακάτω παρατηρήσεις μας:
■ Σύμφωνα με τον Περιφερειακό Σχεδιασμό Διαχείρισης Στερεών αποβλήτων (ΠΕ.Σ.Δ.Α.) της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων (Π.Ι.Ν.) προβλέπεται ότι τα απορρίμματα του νησιού της Λευκάδας (4η Διαχειριστική Ενότητα) θα διατίθενται στο ΧΥΤΑ του Δήμου Παλαίρου που βρίσκεται στην 3η Δ. Ε. της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Εφόσον όμως ο σχεδιασμός διαχείρισης περιλαμβάνει μεταφορά απορριμμάτων μεταξύ διαχειριστικών ενοτήτων διαπεριφερειακού χαρακτήρα, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση, χρειάζεται έγκριση του ΠΕ.Σ.ΔΑ με Κοινή Υπουργική Απόφαση, σύμφωνα με την ΚΥΑ 50910/2003, άρθρο 6, παρ.δβ, και τέτοια Απόφαση δε γνωρίζουμε να έχει εκδοθεί. Μέχρι να εκδοθεί η Απόφαση αυτή, δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη η διάθεση, είτε των απορριμμάτων είτε των υπολειμμάτων επεξεργασίας των απορριμμάτων του νησιού της Λευκάδας στο ΧΥΤΑ του Δήμου Παλαίρου. Επισημαίνεται ότι η κοντινή απόσταση του προτεινόμενου έργου από τον ΧΥΤΑ Παλαίρου αποτελεί βασικό πλεονέκτημα της προτεινόμενης χωροθέτησης της εγκατάστασης επεξεργασίας-αξιοποίησης αστικών αποβλήτων, η οποία κατά τα άλλα βρίσκεται σε προστατευόμενη περιοχή NATURA.
Οι προτεινόμενες από τον ΠΕ.Σ.Δ.Α. Π.Ι.Ν. μέθοδοι επεξεργασίας αστικών αποβλήτων είναι, για τα ανακυκλώσιμα απόβλητα η Διαλογή στην Πηγή (ΔσΠ) και η κατασκευή ενός ΚΔΑΥ και για τα Βιοαποδομήσιμα Αστικά Απόβλητα (ΒΑΑ) η κομποστοποίηση προδιαλεγμένου οργανικού κλάσματος προερχόμενου από διαλογή στην πηγή μαζί με λυματολάσπη των εγκαταστάσεων επεξεργασίας λυμάτων (ΕΕΛ). Ειδικότερα για τα ΒΑΑ επιτρέπονται και όποιες άλλες μέθοδοι μπορούν να συμβάλλουν στην αξιοποίηση των ΒΑΑ και κριθούν βιώσιμες, εφόσον εναρμονίζονται με τους στόχους του ΠΕ.Σ.Δ.Α. και έχουν την απαραίτητη περιβαλλοντική αδειοδότηση. Κατά την άποψη μας η προτεινόμενη μονάδα επεξεργασίας σύμμεικτων αστικών αποβλήτων δεν προβλέπεται από τον ΠΕ.Σ.ΔΑ.
■ Σύμφωνα με το επισυναπτόμενο, στα συμπληρωματικά στοιχεία (σελ. 13), διάγραμμα ροής της μονάδας επεξεργασίας φαίνεται ότι τα παραγόμενα προϊόντα είναι τα ανακυκλώσιμα (γυαλί, πλαστικά, μέταλλα, χαρτί), ενέργεια από, την καύση του βιοαερίου και εδαφοβελτιωτικά. Όμως στο συνοπτικό διάγραμμα ροής (κεφάλαιο 5, σελ. 11) και στο κεφάλαιο 1 σελ. 10 αναφέρεται ότι μεταξύ των παραγόμενων προϊόντων είναι και το RDF, το οποίο θα πωλείται στη βιομηχανία. Το θέμα του αν από την προτεινόμενη μονάδα παράγεται ή όχι δευτερογενές καύσιμο δεν είναι αποσαφηνισμένο, ενώ για την περίπτωση που παράγεται, επισημαίνουμε τη δυσκολία διάθεσης του και το ότι για την απομάκρυνση του πληρώνεται και δεν εισπράττεται τίμημα.
Σύμφωνα με το επισυναπτόμενο, στα συμπληρωματικά στοιχεία (σελ. 13), διάγραμμα ροής της μονάδας επεξεργασίας, προβλέπεται χειροδιαλογή, ως τρόπος διαλογής όχι μόνο των ανακυκλώσιμων (περιεχόμενο των μπλε κάδων), αλλά και των σύμμεικτων, για τα οποία (σύμμεικτα) διαφωνούμε. »

Ξέρετε τι απάντηση έδωσε ο δήμαρχος; Θαυμάστε απάντηση.
«Με εκπλήσσει, το που βρήκατε το συγκεκριμένο έγγραφο. Έρχονται πολλά τέτοιου είδους έγγραφα, υπάρχει ολόκληρος φάκελος με αλληλογραφία.
Εμείς απαντήσαμε στο έγγραφο αυτό με τις δικές μας απόψεις. Δεν ανησυχούμε με την εξέλιξη του θέματος».

Πριν κάνω κάποια σχόλια να υπενθυμίσω στους αναγνώστες ότι ο δήμαρχος είχε αποκρύψει από το Δημοτικό Συμβούλιο και άλλο έγγραφο του ΥΠΕΧΩΔΕ για το θέμα (αριθ. πρωτ:140392/1-6-2009), που ζητούσε από το Δήμο, περισσότερες πληροφορίες για το χώρο διάθεσης των υπολειμμάτων.


Σχόλια:

1. Το θέμα της επεξεργασίας των στερεών αποβλήτων στο νομό είναι τεράστιο και είναι κουραστικό να το επαναλαμβάνω. Σε κάθε περίπτωση ο δήμαρχος είχε επενδύσει σε αυτό και είχε πάρει τα ρίσκα του. Επέλεξε το μοναχικό δρόμο μιας τεράστιας δαπάνης για το δήμο, με αμφίβολα αποτελέσματα παρά το γεγονός ότι με μια διαδημοτική ή και διανομαρχιακή συνεργασία και το κόστος θα ελαχιστοποιούσε και το αποτέλεσμα θα καθιστούσε περισσότερο οφθαλμοφανές. Χρονοβόρο και δύσκολο, θα μου πείτε. Σύμφωνοι, Μήπως όμως η πρόταση του μελετητή είναι λιγότερο χρονοβόρα; Μήπως είναι εύκολη; Μήπως έχει μικρότερο κόστος; Αλήθεια όμως, πως ο δήμος πληρώνει μια μελέτη στην οποία ο μελετητής φαίνεται να μη γνωρίζει ότι «η προτεινόμενη μονάδα επεξεργασίας σύμμεικτων αστικών αποβλήτων δεν προβλέπεται από τον ΠΕ.Σ.ΔΑ»;
Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψω άγνοια του μελετητή. Τι συμβαίνει λοιπόν «πίσω από τις κουρτίνες»; Ξέρουν κάτι που όλοι οι υπόλοιποι (ακόμη και στο Υπουργείο) δεν γνωρίζουν;

2. Εργοστάσιο επεξεργασίας στερεών αποβλήτων δίχως Χ.Υ.Τ.Υ το νομό, είναι «κενό γράμμα». Γλείφουμε χρόνια την καραμέλα που λέγεται Χ.Υ.Τ.Α. του δήμου Παλαίρου, για να πετάξουμε την «καυτή πατάτα» από τα χέρια μας. Όπως προκύπτει από το έγγραφο όμως «χρειάζεται έγκριση του ΠΕ.Σ.ΔΑ με Κοινή Υπουργική Απόφαση, σύμφωνα με την ΚΥΑ 50910/2003, άρθρο 6, παρ.δβ, και τέτοια απόφαση δε γνωρίζουμε να έχει εκδοθεί.»
Ρωτώ λοιπόν ξανά. Πως γίνεται μια μελέτη και προτείνονται συγκεκριμένα πράγματα (μέθοδος, διάθεση κ.λ.π ), όταν δεν στέκονται σε αποφάσεις και δεν προβλέπονται από τον Περιφερειακό σχεδιασμό (ΠΕΣΔΑ); Πως γίνεται μια μελέτη να μην προτείνει ΧΥΤΥ στο νομό και να στηρίζεται σε «λόγια του αέρα» σε ότι αφορά στο χώρο διάθεσης (Πάλαιρος, Στράτος κ,α.);

3. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι γίνεται το εργοστάσιο μηχανικής διαλογής, γιατί μπορεί να αλλάξει ο σχεδιασμός στο μέλλον, το θέμα του παραγόμενου RDF (Στερεό ανακτημένο από απόβλητα καύσιμο προϊόν πολλαπλού μηχανικού διαχωρισμού) και της διάθεσής του πως θα λυθεί; Όπως αναφέρεται στο έγγραφο «για την περίπτωση που παράγεται, επισημαίνουμε τη δυσκολία διάθεσης του και το ότι για την απομάκρυνση του πληρώνεται και δεν εισπράττεται τίμημα.»

Με άλλα λόγια προτείνεται μέθοδος που θα επιβαρύνει με πρόσθετο κόστος τους δημότες! Το έχει συνυπολογίσει αυτό ο δήμαρχος;

4. Στο έγγραφο αναφέρεται κάπου, αλλά δεν αναλύεται ότι το προτεινόμενο εργοστάσιο «κατά τα άλλα βρίσκεται σε προστατευόμενη περιοχή NATURA». Τι ακριβώς κρύβει μια τέτοια αναφορά; Μήπως πρέπει να ξεπεραστούν και «άλλοι σκόπελοι» για τη δημιουργία του εργοστασίου στις Αλυκές (αν και όποτε γίνει…); Μήπως χρειάζονται και άλλες εγκρίσεις που δεν λαμβάνονται υπόψη;

5. «Σύμφωνα με το επισυναπτόμενο, στα συμπληρωματικά στοιχεία (σελ. 13), διάγραμμα ροής της μονάδας επεξεργασίας, προβλέπεται χειροδιαλογή, ως τρόπος διαλογής όχι μόνο των ανακυκλώσιμων (περιεχόμενο των μπλε κάδων), αλλά και των σύμμεικτων, για τα οποία (σύμμεικτα) διαφωνούμε.»
Για να μην κουραστούν, οι αρμόδιοι στο δήμο, πείθοντας τους δημότες για την αναγκαιότητα της ανακύκλωσης, δέχονται μελέτη που προτείνει χειροδιαλογή των σύμμεικτων απορριμμάτων Δηλαδή τα ρίχνουμε όλα στους κάδους, ανακυκλώσιμα και μη, και τα ξεδιαλέγουμε μετά! Γιατί άραγε διαφωνούν στο Υπουργείο με αυτό; Ξέρουν κάτι παραπάνω που δεν ξέρει ή δεν υπολόγισε ο μελετητής; Εμείς τι πονηρές σκέψεις κάναμε, προτείνοντας τέτοιο τρόπο διαλογής; Μήπως να μεγαλώσουμε το παραγόμενο προϊόν, γνωρίζοντας την ανικανότητά μας να προχωρήσουμε σωστά την ανακύκλωση; Κάτι άλλο ίσως;

Υστερόγραφο

Έχω απελπιστεί, χρόνια τώρα, να αναφέρομαι στα σκουπίδια, στο ΧΥΤΥ και στη μόλυνση του περιβάλλοντος, χωρίς ορατά αποτελέσματα. Έχω εξαντλήσει το θέμα και μου είναι δύσκολο να επαναλαμβάνομαι.
Συγχωρήστε με που επανήλθα μα θαρρώ πως στο δήμο πάνε με αυτόματο πιλότο.
Θαρρούν πως όλα θα λυθούν ως δια μαγείας.
Θαρρούν πως κρύβοντας έγγραφα, ακόμη και από το Δημοτικό Συμβούλιο, θα εξορκίσουν το κακό που έρχεται, γιατί απλούστατα δεν θέλουν να δουν την αλήθεια που είναι μια και σκληρή. Είναι αναποτελεσματικοί, πρόχειροι και ασυντόνιστοι.
Θα μας αποτιμήσουν κάποτε πόσα χρήματα σπαταλήθηκαν για μελέτες που ακυρώθηκαν, ως αβάσιμες ; Θα μας υποδείξουν τον ή τους υπευθύνους οι οποίοι, αγνοώντας αυτονόητες ενέργειες και στέλνοντας ελλιπείς φακέλους, καθυστερούν ή ακυρώνουν αναπτυξιακά προγράμματα στο δήμο, με κόστος για τους πολίτες; Η απλώς θα κρύβουν έγγραφα…

26/10/2009

ΑΡΜΙΔΑ - ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Ερμηνεία: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Το πειρατικό του Captain Jimmy,
που μ' αυτό θα φύγετε και σεις,
είναι φορτωμένο με χασίς
κι έχει τα φανάρια του στην πρύμη.

Μήνες τώρα που 'χουμε κινήσει
και με τη βοήθεια του καιρού
όσο που να πάμε στο Περού
το φορτίο θα το έχουμε καπνίσει.

Πλέμε σε μια θάλασσα γιομάτη
με λογής παράξενα φυτά,
ένας γέρος ήλιος μας κοιτά
και μας κλείνει που και που το μάτι.

Μπουκαπόρτες άδειες σκοτεινές,
- που να ξοδευτήκαν τόννοι χίλιοι;
Μας προσμένουν πίπες αδειανές
και τελωνοφύλακες στο Τσίλι.

Ξεχασμένο τ' άστρο του Βορρά,
οι άγκυρες στο πέλαγο χαμένες.
Πάνω στις σκαλιέρες σε σειρά
δώδεκα σειρήνες κρεμασμένες.

Η πλώρια Γοργόνα μια βραδιά
πήδησε στον πόντο μεθυσμένη,
δίπλα της γλιστρούσαν συνοδιά
του Κολόμβου οι πέντε κολασμένοι.

Κι έπειτα στις ξέρες του Ανκορά
τσούρμο τ' άγριο κύμα να μας βγάλει
τέρατα βαμμένα πορφυρά
με φτερούγες γλάρων στο κεφάλι.

θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει"

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Η ΛΙΠΟΤΑΞΙΑ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ